Przyczynienie:

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 1985 r. (Sygn. akt: IV CR 398/85):

Współudział poszkodowanego w spożywaniu alkoholu z kierowcą i następnie podjęcie decyzji jazdy z nietrzeźwym kierowcą pojazdu mechanicznego, który z powodu swego stanu doprowadził do wypadku i poniesienia szkody przez poszkodowanego (jego bliskich) będzie z reguły uzasadniać przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody (art. 362 k.c.).

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1985 r. ( Sygn. akt: IV CR 412/85 OSP 1986/4/87):

Osoba, która decyduje się na jazdę samochodem z kierowcą będącym w stanie po spożyciu alkoholu, przyczynia się do odniesionej szkody powstałej w wyniku wypadku komunikacyjnego, gdy stan nietrzeźwości kierowcy pozostaje w związku z tym wypadkiem. Spożywanie napoju alkoholowego z takim kierowcą przed jazdą uważać należy za znaczne przyczynienie się do powstania szkody (art. 362 k.c.).

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1982 r. (Sygn. akt: I CR 438/82):

Osoba, która wiedząc, że kierowca znajduje się pod wpływem alkoholu nakłania tego kierowcę do odbycia jazdy samochodem i jazdę tę razem z nim odbywa, godzi się z ewentualnymi ujemnymi następstwami takiego postępowania, co należy ocenić jako przyczynienie się do wypadku, jeśli stan nietrzeźwości kierowcy pozostaje w związku z wypadkiem.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 1985 r. (Sygn. akt: I CR 27/85 OSP 1989/5/115):

Zachowanie małoletniego poniżej lat trzynastu wyrządzające mu szkodę może, stosownie do art. 362 k.c., uzasadniać zmniejszenie odszkodowania należnego od osoby odpowiedzialnej na zasadzie winy, gdy wina ta jest nieumyślna, a poszkodowany zdawał sobie sprawę, że takie jego zachowanie jest niewłaściwe i może szkodę spowodować.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 1983 r. (Sygn. akt: II CR 212/83 OSNC 1984/2-3/37):

Stosownie do treści art. 16 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych (Dz. U. Nr 53, poz. 295 ze zm.), przeznaczeniem świateł w każdym pojeździe jest nie tylko oświetlanie na potrzeby kierującego drogi przed pojazdem na odpowiednią odległość, ale stworzenie innym użytkownikom drogi możliwości skuteczniejszego dostrzeżenia położenia tego pojazdu. Zaniechanie obowiązku zapalenia po zmroku przedniego światła przez kierującego pojazdem, z którym następnie zderzył się czołowo inny pojazd, musi być na tle art. 362 k.c. uznanie za okoliczność przemawiającą za przyjęciem, iż kierowca ten przyczynił się w istotnym stopniu do wypadku i powstałej w jego wyniku szkody.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 1979 r. (Sygn. akt: III CRN 224/79):

Do zastosowania przepisu art. 362 k.c. istnieje podstawa także wtedy, gdy niewłaściwe zachowanie się pokrzywdzonego, nawet wobec osoby trzeciej, usprawiedliwia reakcję ze strony sprawcy czynu.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1971 r. (Sygn. akt: I CR 465/71):

Przepis art. 362 k.c. obejmuje wypadki przyczynienia się poszkodowanego do szkody swym postępowaniem choćby niezawinionym. Wystarczającą przesłanką stosowania tego przepisu jest istnienie związku przyczynowego między zachowaniem się poszkodowanego a powstaniem szkody.